Zagadnienia rzeźby renesansowej

Typowe dzieło rzeźbiarskie, zawierające i od strony treściowej, i formalnej wszystkie zagadnienia renesansu, to Dawid Michała Anioła Buonarrotiego. W 1501 roku Michał Anioł przyjął zamówienie na posąg Dawida ufundowany przez cech tkaczy dla Florencji. Dzieło miał wykonać z gotowego już bloku mar-muru wysokości 5,5 m. Pracował nad nim 3 lata. Powstała naga postać młodzieńca - bohatera uchwyconego w napięciu poprzedzającym walkę. Wewnętrzna dynamika, napięcie bryły zostały uzyskane nie tyle gwałtownymi ruchami, co raczej wysiłkiem mięśni, gestem - lekkim, uważnym odwróceniem głowy. Tak pojęty, wolny, silny, bohater biblijny Dawid był symbolem bohaterskiej niezależności i dumy republiki florenckiej i tak też był odczytywany przez współczesnych. Był też symbolem człowieka renesansu: jednostki o wyraźnie skrystalizowanej świadomości - swych dążeń, siły, możliwości. Dawid przedstawiony jest w akcie, w ujęciu świadczącym o świetnym opanowaniu anatomii i mechanizmu ruchu, ale to piękne ciało zdaje się być wyrazem zewnętrznym przede wszystkim osobowości, ducha. Na powstanie dzieła tak doskonałego, przy tak kolosalnych rozmiarach, złożyły się wiedza i potężny instynkt twórczy, znakomite wyczucie i znajomość tworzywa, niezawodne oko i dłonie kształtujące bezwładną materię.