Wybitni przedstawiciele i historyczny rozwój form rzeźby włoskiej

Nowożytne dzieje rzeźby włoskiej otwiera konkurs na drzwi brązowe do florenckiego baptysterium. Zwyciężył w nim złotnik Lorenzo Ghiberti. Wykonał on kolejno dwoje drzwi. Pierwsze nie odbiegały daleko od koncepcji i kompozycji stylu gotyckiego, drugie można uznać za pierwsze rzeźbiarskie dzieło renesansu. Ich tematyka była poświęcona scenom ze Starego Testamentu. Odrzwia składały się z 10 kwater obramowanych bordiurą o motywach ludzkich i roślinnych. Relief wskazywał na silne wejście w przestrzeń, a ujęcie postaci na zainteresowanie ciałem, ruchem i stanami uczuciowymi człowieka. Tak zaczął się renesans w rzeźbie. Rzeźba, podobnie jak malarstwo i architektura, najwcześniej rozwinęła się we Florencji. Ojcem architektury renesansowej byl Filippo Brunelleschi (również rzeźbiarz), a rzeźby Donato di Bet-to Bardi zwany Donatello (także architekt). Działał on we Florencji, Padwie, Sienie, Rzymie i Neapolu.